Osobowość Roku Polonii Świata

Nagroda „Osobowość Roku Polonii Świata” jest przyznawana wybitnym osobom z globalnej społeczności polonijnej, które wniosły znaczący wkład w swoje dziedziny i całe społeczeństwo. Dowiedz się więcej o naszej misji i kryteriach wyboru.

Złota statuetka na kamiennej podstawie, w kształcie skrzydeł wśród których umieszczony jest kula ziemska.
Symbol czystości i dobrych intencji łączących Polaków na całym świecie.

Symbolika i znaczenie statuetki

Osobowość Roku Polonii Świata 

Statuetka „Osobowość Roku Polonii Świata "to dzieło o głębokiej symbolice.

Złote, wzniesione ku górze skrzydła podtrzymują kulę ziemską – znak otwartości, jedności i troski o wspólnotę. Ten gest ukazuje, że laureaci nagrody niosą na swoich barkach odpowiedzialność za wartości, które nas łączą: kulturę, tradycję i ducha polskości, promieniującą na wszystkie kontynenty.

Kula ziemska umieszczona w centrum statuetki wskazuje na globalny wymiar działalności Polonii – pokazuje, że Polska obecność, aktywność i serce są obecne w każdym zakątku świata. Z kolei złota barwa statuetki jest odzwierciedleniem najwyższego uznania, jakie możemy okazać – symbolem szlachetności, prestiżu i zaszczytu.

Ta statuetka jest więc nie tylko pięknym przedmiotem, wykonanym z dbałością o szczegół, ale przede wszystkim – materialnym znakiem wdzięczności i podziękowania. To wyróżnienie, które przypomina, że praca i zaangażowanie laureata mają trwały i bezcenny wpływ na wspólnotę Polonii i wizerunek Polski na świecie.

Kryształowa statuetka osadzona na kamiennej podstawie to nie tylko nagroda — to manifest wartości, które łączą Polaków rozsianych po świecie. Jej forma i materiały niosą ze sobą głęboką symbolikę:

•  Kryształ — czystość intencji, przejrzystość działań, światło prawdy. To materiał, który odbija światło w wielu kierunkach — tak jak laureaci odbijają dobro, inspirację i siłę w swoich społecznościach.
•  Kamienna podstawa — trwałość, zakorzenienie, siła tradycji. To fundament, który przypomina o korzeniach, o historii i o tym, że nawet w nowym miejscu można budować na solidnych wartościach.
•  Forma statuetki — subtelna, elegancka, ale pełna mocy. Jej kształt może przypominać skrzydła — symbol wolności, rozwoju i odwagi w przekraczaniu granic. To znak, że Polonia to nie tylko wspomnienie ojczyzny, ale żywa, twórcza siła, która zmienia świat.

 Złoto — blask wartości, które nie przemijają. Symbolizuje godność, sukces, duchową siłę i nieśmiertelność idei. Złote akcenty statuetki podkreślają majestat i wyjątkowość laureata — osoby, która nie tylko działa, ale też promieniuje.

Najważniejsze cechy symbolizujące statuetkę
Przeźroczystość, czystość oświecenie i elegancja.
Kryształ to nadzieja, osiągnięcia, przewodnictwo, czystych intencji działań Polonii.

Kamienna podstawa to trwałość tradycji i kultury polskiej, jest symbolem solidnym fundamentem dla nadziei że Polonia to wspólny dom, gdzie gości harmonia i zgoda.

Ta statuetka symbolizuje największe wartości które przyświecają Polakom i Polonii na świecie.

Wiersz, który chwyta za serce i utożsamia się z nim każdy Polak.

„Gawęda o miłości ziemi ojczystej”
Autorka: WISŁAWA SZYMBORSKA

INTERPRETACJA
Bez tej miłości można żyć, mieć serce puste jak orzeszek, malutki los naparstkiem pić z dala od zgryzot i pocieszeń, na własną miarę znać nadzieję, w mroku kryjówkę sobie wić, o blasku próchna mówić „dnieje”, o blasku słońca nic nie mówić. Jakiej miłości brakło im, że są jak okno wypalone, rozbite szkło, rozwiany dym, jak drzewo z nagła powalone, które za płytko wrosło w ziemię, któremu wyrwał wiatr korzenie i jeszcze żyje cząstkę czasu, ale już traci swe zielenie i już nie szumi w chórze lasu?

Ziemio ojczysta, ziemio jasna, nie będę powalonym drzewem. Codziennie mocniej w ciebie wrastam radością, smutkiem, dumą, gniewem. Nie będę jak zerwana nić. Odrzucam pusto brzmiące słowa. Można nie kochać cię – i żyć, ale nie można owocować. Ta dawność jej w głębokich warstwach… Czasem pośrodku drogi stanę: może nieznanych pieśni garstka w skrzyni żelazem nabijanej, a może dzban, a może łuk jeszcze się w łonie ziemi grzeje, może pradawny domu próg ten, którym wkroczyliśmy w dzieje?

Stąd idę myślą w przyszłe wieki, wyobrażenia nowe składam. Kamień leżący na dnie rzeki oglądam i kształt jego badam. Z tego kamienia rzeźbiarz przyszły wyrzeźbi głowę rówieśnika. Ten kamień leży w nurcie Wisły, a w nim potomna twarz ukryta. By na tej twarzy spokój był i dobroć, i rozumny uśmiech, naród mój nie żałuje sił, walczy i tworzy, i nie uśnie. Pierścienie świetlnych lat nad nami, ziemia ojczysta pod stopami. Nie będę ptakiem wypłoszonym ani jak puste gniazdo po nim.